امام حسن عسگرى(علیه‎السلام) در بخشی از توقیع شریف خود به على بن الحسین(صدوق اول)، بعد از حمد و ثناء خداوند و صلوات و سلام بر عترت طاهرین چند مورد را به على بن الحسین وصیت و سفارش مى‎کند:

… علیک بالصبر و انتظار الفرج قال النبى صلى الله علیه و آله افضل اعمال امتى انتظار الفرج لا تزال امتى و لایزال شیعتنا فى حزن حتى یظهر ولدى الذى بشریه النبى صلى الله علیه و آله انه یملاء الارض عدلا و قسطا کما ملئت ظلما و جورا .

زیرا که پیغمبر(صلى الله علیه و آله) فرمود بهترین کارهاى امت من در انتظار فرج او بودن است. همواره امت من و پیروان ما در اندوه هستند تا فرزندم که پیغمبر(صلى الله علیه و آله) به ظهور او خبر و نوید داده است آشکار گردد و زمین را پر از عدل و داد کند چنانکه پر از ظلم و جور باشد.

جابر بن عبدالله انصارى از پیغمبر اکرم(صلى الله علیه و آله) روایت مى‎کند که فرمود حجت خدا از نظر آنها غائب مى‎گردد و نام برده نمى‎شود تا آن که خداوند او را ظاهر گرداند پس وقتی که خداوند او را آشکار ساخت زمین را پر از عدل و داد مى‎کند، چنانکه پر از ظلم و ستم شده باشد.

سپس فرمود: خوش بحال آنها که در غیبت وى پایدارند، خوش بحال کسانی که در راه روشن خود ثابت‎قدم مى‎مانند، اینانند که خداوند درباره‎شان فرموده است: والذین یؤمنون بالغیب^۱ و فرموده: اولئک حزب الله الا ان حزب الله هم المفلحون^۲

یعنى اینان طرفداران خدا هستند بدانید که طرفداران خدا رستگارند.^۳

در دعوات راوندى روایت کرده که پیغمبر(صلى الله علیه و آله) فرمود: انتظار الفرج بالصبر عبادة؛ یعنى انتظار فرج با صبر و بردبارى عبادت است .^۴

صدوق در کمال الدین از جابر جعفى از امام رضا(علیه‎السلام) روایت نموده که فرمود زمانى بر مردم خواهد گذشت که امام آنها از نظرشان غائب گردد خوش بحال آنها که در آن زمان بر عقیده خود نسبت به ما ثابت مى‎مانند. کمترین ثوابى که آنها دارند اینست که خداوند متعال آنها را با این کلام صدا زند: بندگان من که به من ایمان آوردید و غیبت مرا تصدیق کردید شما را به ثواب نیکوى خود مژده مى‎دهم. شما بندگان و کنیزان حقیقى من هستید. عبادت شما را مى‎پذیرم و از تقصیرات شما مى‎گذرم و شما را مى‎آمرزم و به خاطر شما بندگانم را از باران سیراب مى‎کنم و بلا را از مردم برطرف مى‎سازم. اگر براى خاطر شما نبود عذاب خود را بر آنان (که در بدبینى و غفلت و معصیت بسر مى‎برند) فرو مى‎فرستادم.

جابر گوید: عرض کردم یابن رسول الله بهترین کارى که شخص با ایمان در آن زمان مى‎تواند انجام دهد چیست؟ فرمود: حفظ ایمان خود و ماندن در خانه.^۵

ابى عبدالله امام صادق(علیه‎السلام) روزى فرمود: آیا شما را خبر ندهم از چیزى که خداوند هیچ عملى را از بندگان بدون آن نمى‎پذیرد. عرض کردم چرا بفرمایید.

حضرت فرمود: گواهى دادن بر این که معبودى به جز الله نیست و این که محمد(صلى الله علیه و آله) بنده او و فرستاده او است و اقرار نمودن به هر آنچه خداوند به آن امر فرموده است و دوستى از براى ما و بیزارى از دشمنان ما، یعنى ما امامان بخصوص و تسلیم شدن به آنان و پرهیز و کوشش و اطمینان داشتن و چشم به راه قائم(عجل الله تعالى فرجه الشریف) بودن.

سپس فرمود: ما را دولتى در پیش است که هر وقت خدا بخواهد آن را پیش خواهد آورد. سپس فرمود: هر کس از بودنش در شمار یاران امام قائم شادمان است باید به انتظار باشد و با همین حال انتظار به پرهیز و اخلاق نیکو رفتار کند پس اگر اجلش فرا رسید و امام قائم پس از مرگ او قیام کرد پاداش او همانند پاداش کسى است که امام قائم پس از مرگ او قیام کرد. پاداش او همانند پاداش کسى است که امام قائم را درک کرده باشد پس کوشا باشید و به انتظار بنشینید. گوارا باد بر شما اى گروهى که مشمول رحمت خدائید.^۶

در کتاب کمال الدین از ابوبصیر از امام صادق(علیه‎السلام) نقل شده که فرمود: طوبى شیعة قائمنا المنتظرین بظهور فى غیبته و المطیعین له فى ظهوره اولئک اولیاء الله الذین لاخوف علیهم ولا هم یحزنون؛ خوشا به حال پیروان امام قائم که در غیبتش(با خودسازى) انتظار ظهورش را مى‎کشند و به ظهورش مطیع فرمان اویند. آنها اولیاى خدا هستند همانا که نه ترسى دارند و نه غمى .^۷

از کافى از حضرت رسول اکرم(صلى الله علیه و آله) روایت کرده که فرمود: ان اعظم الناس یقینا قوم یکونون فى آخرالزمان لم یلحقوا النبى و حجب عنهم الحجة فامنوا بسواد فى بیاض؛‍ همانا بزرگترین مردم از جهت یقین گروهى هستند که در آخر زمان مى‎باشند. پیغمبر(صلى الله علیه و آله) را درک نکرده‎اند و حجت و امام ایشان نیز در غیبت است. ولی ایمان آورده‎اند به سیاهى که در سفیدى است. یعنى به قرآن و آثار و اخیارى که از نبى اکرم(صلى الله علیه و آله) و ائمه اطهار(علیهم‎السلام) به آنها رسیده است.

از حضرت امام سجاد علیه السلام روایت شده که فرموده :من ثبت على ولایتنا فى غیبة قائمنا اعطاه الله اجر الف شهید مثل شهداء احد و بدر کسى که بر ولایت ما در هنگام غائب بودن قائم ما ثابت باشد خداوند اجر هزار شهید مانند شهداء بدر و احد به او اعطاء فرماید.

از حضرت صادق(علیه‎السلام) روایت شده که فرمود: من مات منکم على هذا الامر منتظرا له کان کمن فى فسطاط القائم (علیه‎السلام)؛ کسى که بمیرد از شما، در حالی که منتظر ظهور حضرت قائم (علیه‎السلام) باشد مانند کسى است که در خیمه قائم با ایشان باشد.^۹

از امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه‎السلام) سؤال شد: اى الاعمال احب الى الله عزوجل قال انتظار الفرج؛ از امیرالمؤمنین(علیه‎السلام) سؤال شد کدام اعمال و کارها نزد خداى تعالى محبوب‎تر است؟ فرمود انتظار فرج.^۱۰

از ابى حمزه از ابى خالد کابلى از على بن الحسین(علیه‎السلام) حدیثى روایت کرده که در آن مى‎فرماید: به درستى که اهل زمان غیبت حضرت مهدى (عجل الله تعالى فرجه) که قائل به امامت او و منتظر ظهور او هستند بهترین اهل هر زمانى مى‎باشند. براى این که خداى تعالى از عقل و فهم و معرفت به اندازه‎اى به آنها اعطاء فرموده که غیبت نزد آنها به منزله حضور و مشاهده شده است و آنان را در این زمان به منزله مجاهدین با شمشیر در جلو رسول خدا(صلى الله علیه و آله) قرار داده است. اینان بندگان خالص خدا و به راستى شیعیان ما و دعوت کنندگان به دین خدا در نهان و آشکار هستند.^۱۱

در غیبت نعمانى از فضل بن یسار نقل مى‎کند که گفت از امام باقر(علیه‎السلام) شنیدم که فرمود: کسى که بمیرد در حالى که امام خود را مى‎شناخته، زیانى نبرده، خواه ظهور امام زمان زود واقع شود و یا به تاخیر بیافتد و هر کس بمیرد و امام خود را بشناسد مانند کسى است که با مهدى منتظر(عج) در خیمه‎اش بوده است .^۱۲

در کتاب غیبت نعمانی از عمرو بن ابان روایت کرده که گفت شنیدم امام صادق(علیه‎السلام) مى‎فرمود علامت (ظهور قائم آل محمد) را بشناس که اگر آن را بشناسى ضررى به تو نمى‎رساند خواه این امروز واقع شود یا به تاخیر بیافتد. خداوند مى‎فرماید: یوم تدعو کل اناس بامامهم؛ یعنى روز قیامت هر دسته‎اى را با امام خودشان مى‎خوانیم. پس هر کس امام خود را بشناسد مانند کسى است که در خیمه منتظر بوده است.^۱۳

یوم ندعو کل اناس بامامهم؛ روز قیامت هر گروهى را با امام و رهبرشان مى‎خوانیم.^۱۴

در حدیثى که شیعه و اهل تسنن از امام على بن موسى الرضا(علیه‎السلام) به سندهاى صحیح نقل کرده‎اند چنین مى‎خوانیم که آن امام از پدرانش از پیامبر(صلى الله علیه و آله) در تفسیر آیه فوق نقل فرموده: یدعى کل اناس بامام زمانهم و کتاب ربهم سنة نبیهم؛ در آن روز هر قومى همراه امام زمانشان و کتاب پروردگار و سنت پیامبرشان خوانده مى‎شوند.^۱۵

از امام صادق(علیه‎السلام) روایت شده است: آیا شما حمد و ستایش و سپاس خدا را بجا نمى‎آورید؟ هنگامى که روز قیامت مى‎شود خداوند هر گروهى را با کسى که ولایت او را پذیرفته مى‎خوانند. ما را همراه پیامبر(صلى الله علیه و آله) و شما را همراه ما. فکر مى‎کنید در این حال شما را به کجا مى‎برند؟ به خداوند کعبه به سوى بهشت. امام سه بار این جمله را تکرار کرد.^۱۶

پی نوشت ها:

۱- سوره بقره  آیه ۶٫

۲- سوره مجادله، آیه ۲۲٫

۳- بحارالانوار، ج ۱۳، مترجم ص ۹۱۹٫

۴- بحارالانوار، ج ۱۳، ص ۹۲۱٫

۵-  بحارالانوار، ج ۱۳، مترجم ، ص ۹۲۱٫

۶- کتاب غیبت نعمانى، ص ۲۳۵٫

۷- تفسیر نمونه، ج ۸، ص ۳۳۹٫

۸- تفسیر اطیب البیان، ج ۱، ص ۱۴۹٫

۹- تفسیر اطیب البیان، ج ۱، ص ۱۴۹٫

۱۰- تفسیر اطیب البیان، ج ۱، ص ۱۵۰٫

۱۱- همان .

۱۲- همان .

۱۳- بحارالانوار، ج ۱۳، ص ۹۱۶ مترجم .

۱۴- بحارالانوار، ج ۱۳، مترجم، ص ۹۱۷٫

۱۵- سوره اسراء، آیه ۷۱٫

۱۶- تفسیر نمونه، ج ۱۲، ص ۲۰۳٫

۱۷- همان .

ادامه را بخوانید ...

تاریخ : ۱۸ اسفند ۱۳۹۰

بدون دیدگاه

در بعضى از روایات آمده است: یهود مى گفتند: اگر محمد(صلى الله علیه وآله) به رسالت مبعوث شده، رسالتش شامل حال ما نیست، لذا خداى متعال در آیه ۵ سوره «جمعه» به آنها گوشزد مى کند: اگر کتاب آسمانى خود را دقیقاً خوانده و عمل مى کردید، این سخن را نمى گفتید; چرا که بشارت ظهور پیامبر اسلام(صلى الله علیه وآله) در آن آمده است.
مى فرماید: «کسانى که تورات بر آنها نازل شد، مکلف به آن گشتند ولى حق آن را اداء ننمودند و به آیاتش عمل نکردند، همانند درازگوشى هستند که کتاب هائى بر پشت خود حمل مى کند» (مَثَلُ الَّذِینَ حُمِّلُوا التَّوْراةَ ثُمَّ لَمْ یَحْمِلُوها کَمَثَلِ الْحِمارِ یَحْمِلُ أَسْفاراً).
او از کتاب، چیزى جز سنگینى احساس نمى کند، و برایش تفاوت ندارد که سنگ و چوب بر پشت دارد، یا کتاب هائى که دقیق ترین اسرار آفرینش و مفیدترین برنامه هاى زندگى در آن است.
این قوم از خود راضى، که تنها به نام «تورات» یا تلاوت آن قناعت کردند، بى آنکه اندیشه در محتواى آن داشته باشند و عمل کنند، همانند همین حیوانى هستند که در حماقت، نادانى ضرب المثل و مشهور خاص و عام است.
این، گویاترین مثالى است که، براى عالِم بى عمل مى توان بیان کرد که، سنگینى مسئولیت علم را بر دوش دارد، بى آن که از برکات آن بهره گیرد، افرادى که با الفاظ قرآن
سر و کار دارند، ولى از محتوا و برنامه عملى آن بى خبرند (و چه بسیارند این افراد در بین صفوف مسلمین) مشمول همین آیه اند.
این احتمال نیز وجود دارد که: یهود با شنیدن آیات نخستین سوره «جمعه» و مانند آن که، از موهبت بعثت پیامبر(صلى الله علیه وآله)سخن مى گوید، گفته باشند:
ما نیز اهل کتابیم، و مفتخر به بعثت حضرت موسى کلیم(علیه السلام) هستیم، قرآن در پاسخ آنها مى گوید: چه فائده؟ که دستورهاى «تورات» را زیر پا نهادید و آن را در زندگى خود هرگز پیاده نکردید.
ولى، به هر حال هشدارى است به همه مسلمانان که، مراقب باشند، سرنوشتى همچون «یهود» پیدا نکنند، این فضل عظیم الهى که شامل حال آنها شده، و این قرآن مجید که بر آنها نازل گردیده، براى این نیست که تنها در خانه ها خاک بخورد، یا به عنوان «تعویذ چشم زخم» حمایل کنند، یا براى حفظ از حوادث به هنگام سفر از زیر آن رد شوند، یا براى میمنت و شگون خانه جدید، همراه «آئینه» و «جاروب»! به خانه تازه بفرستند، و تا این حدّ آن را تنزل دهند، و یا آخرین همت آنها، تلاش و کوشش براى تجوید، تلاوت زیبا، ترتیل و حفظ آن باشد، و در زندگى فردى و اجتماعى کمترین انعکاسى نداشته باشد و در عقیده و عمل، از آن اثرى به چشم نخورد.
و در ادامه این مثل، مى افزاید: «قومى که آیات الهى را تکذیب کردند مسلّماً مثال بدى دارند» (بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیاتِ اللّهِ).
چگونه آنها تشبیه به «حمار حامل اسفار» نشوند؟ در حالى که، نه تنها با عمل، که با زبان هم آیات الهى را انکار کردند، چنان که در آیه ۸۷ سوره «بقره» درباره همین قوم «یهود» مى خوانیم: أَ فَکُلَّما جاءَکُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى أَنْفُسُکُمُ اسْتَکْبَرْتُمْ فَفَرِیقاً کَذَّبْتُمْ وَ فَرِیقاً تَقْتُلُونَ:
«آیا هر زمان پیامبرى بر خلاف هواى نفس شما آمد، در برابر او تکبر کردید، گروهى را تکذیب نمودید، و گروهى را به قتل رساندید»؟!
و در پایان آیه، در یک جمله کوتاه و پرمعنى مى فرماید: «خداوند قوم ستمگر را هدایت نمى کند»؟ (وَ اللّهُ لایَهْدِی الْقَوْمَ الظّالِمِینَ).
درست است که، هدایت، کار خدا است، اما زمینه، لازم دارد، و زمینه آن که روح حق طلبى و حق جوئى است، باید از ناحیه خود انسان ها فراهم شود، و ستمگران از این مرحله دورند.(۱)

۱٫ تفسیر نمونه، جلد ۲۴، صفحه ۱۲۶٫

تاریخ : ۲۵ دی ۱۳۹۰

بدون دیدگاه

هرگاه اسلام ناسخ دین هاى دیگر است، چرا در برخى از آیات قرآن، هریک از افراد و ملل جهان را اعم از مسلمان و یهودى و مسیحى و… در صورتى که به خدا ایمان داشته باشد و عمل نیک انجام دهد، اهل نجات مى داند و مى گوید: براى چنین افرادى در روز رستاخیز ترس و اندوهى وجود ندارد، آیا مفادّ این نوع آیات این نیست که همه ملل جهان حتّى پس از طلوع اسلام با شرایط یاد شده، اهل نجات مى باشند و هنوز هم شرایع آنها به قوّت خود باقى است و از درجه اعتبار ساقط نشده اند؟

ادامه را بخوانید ...

تاریخ : ۲۰ دی ۱۳۹۰

۵ دیدگاه

« حیوانات وحشی، امنیت می‌یابند تا حدی که همانند چهارپایان اهلی در راه‌های زمین به گردش در آمده و به چرا مشغول می‌شوند».^۱

در روایت دیگری آمده است: «نام او نام پیامبر صلی الله علیه و آله است. به عدالت، امر کرده و خود بدان عمل می‌کند و از منکر نهی نماید. خداوند، توسط وی از ظلم جلوگیری کرده و شک و عدم بصیرت‌ها را می‌زداید. گرگ و گوسفند در ایام او با هم به چرا می‌پردازند و ساکنان آسمان و پرنده در هوا و ماهی‌های دریا از او راضی و خشنود هستند».^۲

فعلیت یافتن همه قابلیت‌های محیط زیست

از آنجا که عدالت به معنای قرار گرفتن هر چیز در جای خویش و ایفای اهلیت‌ها و رعایت و استیفای کلیه حقوق‌ها آمده است، در حکومت مهدوی، هر موجودی ـ اعم از انسان، حیوان و نبات ـ باید به عالی‌ترین جایگاه و به تحقق کلیه استعدادها و قابلیت‌های خود برسد. چنین است که در عصر مهدوی، افزون بر جامعه بشری، محیط زیست ارضی و سماوی و کلیه موجودات ساکن در آن‌ها، به عالی‌ترین و نهایی‌ترین حد تحقق قابلیت‌های  خود دست می‌یابند؛ به همین دلیل، آسمان و زمین، ثروت‌های مکنون خود را بیرون می‌ریزند و هر گونه آلودگی و لوث را از خود دور می‌سازند و پوشش گیاهی تمام عالم را فرا می‌گیرد. در حدیثی از امام علی علیه السلام می‌خوانیم: «پس مردم را مورد خطاب قرار داده و سپس زمین را به عدالت، بشارت می‌دهد. در این هنگام، آسمان، باران خود را عطا کرده و درختان، میوه‌های  خود را فرو می‌فرستند. زمین، کلیه رستنی‌های خود را عرضه کرده برای اهل عالم و خود را با  این گیاهان زینت می‌بخشد …؛ هم چنان که زمین برای مردم کنج‌های خود را خارج می‌سازد».^۳

عمران و آبادانی هماهنگ محیط زیست

در پاره‌ای روایات، به گونه‌ای دقیق‌تر و مصداقی‌تر  به آبادانی زمین اشاره شده و حتی آمده است که تمام ویرانه‌های زمین آباد می‌شود. در حدیثی از امام باقر علیه السلام آمده است: « خداوند، دین خود را به وسیله او بر تمام مکتب‌های جهان پیروز می‌کند؛ هر چند مشرکان ناخشنود و مخالف باشند؛ ویرانی‌های زمین آبادی می‌شود … ».^۴

در حدیثی از امام صادق علیه السلام نیز آمده است: «مهدی مسجدی بیرون کوفه می‌سازد که هزار در داشته باشد. خانه‌های کوفه به نهر کربلا و حیره متصل می‌شود؛ به طوری که مردی روز جمعه، سوار استر تندرو می‌شود تا خود را به نماز برساند، ولی به نماز نمی‌رسد».^۵

این روایات، حاکی از عمران، آبادانی و توسعه هماهنگ محیط زیست انسانی، حیوانی و گیاهی در کل عالم است. این نیز ماحصل حمایت کامل از حقوق زیست محیطی در آن دوران درخشان است. نتیجه چنین وضعیتی آن است که حتی کره زمین در مقایسه با وضعیت بهینه خویش و از اینکه در زیر قدم‌های یاران امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف قرار می‌گیرد، به خود بالیده و احساس غرور و افتخار می‌کند: «گویا یاران قائم را می‌بینم که بر شرق و غرب جهان احاطه یافته‌اند و همه چیز تحت فرمان آن‌هاست؛ حتی درندگان زمین و پرندگان شکاری آسمان، پی رضایت آن‌ها خواهند بود و همه چیز حتی این نقطه زمین بر نقطه دیگر آن اظهار فخر و غرور می‌کند و می‌گوید: امروز مردی از یاران قائم بر من قدم نهاد و عبور کرد».^۶

مقابله با آلاینده‌ها

در آن دوران وضعیت به گونه‌ای می‌شود که اگر آلایندگی محیط زیست منحصر به اشراف بر یک منزل یا ریزش آب از ناودان‌های منازل به محیط عمومی باشد یا اینکه مسجد مشرف به خانه‌های  مردم شود یا حتی بخشی از یک بنا در راه‌های عمومی ساخته شده باشد، با برخورد حکومت مواجه شده و این مورد ـ هر چند با تخریب مسجد ـ برطرف می‌شود: «هنگامی که قائم ما قیام کند، چهار مسجد را در کوفه منهدم می‌کند و هیچ مسجد مشرفی را نمی‌گذارد، جز اینکه کنگره و اشراف آن را خراب می‌کند و به حال ساده و بدون اشراف می‌گذارد. شاهراه‌ها را توسعه می‌دهد؛ هر گوشه‌ای از خانه‌ها را که در راه عمومی واقع است، اصلاح می‌کند و ناودان‌ها را که مشرف به راه مردم است، بر می‌دارد. هر بدعتی را بر طرف می‌سازد و هر سنتی را باقی می‌گذارد».^۷

تعالی معنوی محیط زیست

در دولت مهدوی حیوانات وحشی، تعالی پیشه کرده و با کنار گذاشتن توحش، رام گشته و تکامل می‌یابند. در برخی روایت، حیوانات عادی هم کارهای مخرب خود را  کنار می‌نهند تا جایی که حیوانی مانند موش دیگر انبانی را پاره نمی‌کند. این تکامل خواهی، تنها به حیوانات و نباتات محدود نمی‌شود؛ بلکه جمادات نیز می‌خواهند به این حیات طیبه وارد شده و به نهضت جهانی امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف مساعدت کنند. در حدیثی از امام صادق علیه السلام آمده است: «وقتی با اراده خدا، قائم قیام کند و چون ظهور کند، کافران و مشرکان از  قیام و ظهور وی ناراضی و نگرانند؛ زیرا اگر کافر یا مشرکی پشت صخره‌ای نهان شود، آن صخره به صدا در آِید و گوید: ای مسلمان! در پناه من، کافر یا مشرکی مخفی شده است؛ او را به قتل برسان. وی اقدام کرده و او را به هلاکت می‌رساند».^۸

عاری بودن نبردها از تخریب‌های زیست محیطی

در دوره ظهور امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف، یاران وی به مجازات و قتل و نابودی ستمگران اقدام خواهند کرد و همانند عمل جراحی لازمی، جامعه اسلامی و سایر جوامع جهانی را از لوث وجود سرکشان و ستم پیش‌گان پاک می‌کنند؛ زیرا بدون این اقدامات، هرگز بساط ظلم زورمداران برچیده نشده و عدالت، حاکمیت پیدا نمی‌کند. اگر امام با سیاست ملایمت و گذشت با آن‌ها رفتار کند، هرگز ترفندها و توطئه‌های جدید مستکبران و فساد کنندگان در زمین از بین نخواهد رفت. حضرت، در عصر قیام ـ بنا به روایات ـ توبه ظاهری هیچ مجرم و جنایت کاری را نمی‌پذیرد. همان طور که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در براندازی نظام جاهلی جهاد پیشه کرد و با کافران به قتال و کارزار پرداخت، قیام مهدوی نیز علاوه بر تأسی به سیره رسول خدا صلی الله علیه و آله در این زمینه، حتی سخت گیری بر ستمگران را جایگزین رأفت نبوی می‌نماید.

متأسفانه برخی از دشمنان یا حتی دوستان نا آگاه در میزان اعمال خشونت و کشتار حکومت امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف چنان راه غلو پیشه کرده‌اند که قاطعانه می‌گویند: حضرت مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف در تقابل با دشمنان خویش،به جنگ هسته‌ای خواهد پرداخت و آن‌ها را با این سلاح مهیب به ورطه نابودی خواهد کشاند. اما حقیقت این است که در عصر ظهور، نه تنها نیازی به سلاح هسته‌ای نیست؛ بلکه نبرد حکومت امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف با دشمنان، فاقد تخریب زیست محیطی و ایجاد فجایع محیط زیستی ـ  مشابه آنچه امروز اتفاق می‌افتد ـ خواهد بود.

بنا بر روایات، کشتار امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف همانند کشتارهای بی هدف امروزی نیست. حضرت با استفاده از علم لدنی خویش؛ تنها کسانی را که به هیچ وجه اصلاح پذیر نیستند، هلاک می‌سازد و بقیه بدکاران قابل اصلاح را به حال خود رها می‌کند تا توبه کنند و اصلاح شوند؛ همان طور که در روایات،  نعمت‌های عصر ظهور، هم برای نیکوکاران و هم بدکاران لحاظ شده است.^۹

از سوی دیگر طبق روایت، انهدام بخش قابل توجهی از جامعه بشری توسط حکومت امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف صورت نمی‌گیرد؛ از این رو نمی‌توان آن را محصول عملیات نظامی و تخریبی حضرت دانست؛ بلکه این اتفاق قبل از ظهور و به دست خود انسان‌ها در اثر منازعات جوامع انسانی حاصل می‌شود. به این ترتیب در همه گیتی، فریاد موعود خواهی بلند شده و مردم، نجات خود را از خداوند طلب می‌کنند. در حدیثی از امام صادق علیه السلام آمده است: « قبل از ظهور قائم دو نوع مرگ و مردن، گریبان مردم را می‌گیرد: یکی مرگ سرخ و دیگری مرگ سفید؛ مرگ سرخ، با شمشیر است و مرگ سفید، طاعون. از هر هفت نفر، پنج نفر از بین می‌روند  و دو نفر باقی می‌مانند».^۱۰

در حدیثی از امام علی علیه السلام نیز آمده است: « مهدی خروج نمی‌کند، تا اینکه قبل از او، ثلث مردم کشته می‌شوند و ثلث دیگر می‌میرند و ثلث باقی می‌مانند».^۱۱

زهرا رضائیان

بخش مهدویت تبیان

پی نوشت:

۱٫ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۱۶٫

۲٫ همان، ج۳۶، ص۲۱۹٫

۳٫ همان، ج۵۳، ص۸۵٫

۴٫ همان، ج۵۲، ص۱۹۰٫

۵٫ شیخ طوسی، الغیبه، ص۴۶۸

۶٫ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۲۷٫

۷٫ همان، ص۳۳۳٫

۸٫ همان، ج۵۲، ص۳۲۴٫

۹٫ ر.ک:حجازی، سید علیرضا، عصر مهدویت و حقوق محیط زیست، نشریه انتظار موعود، ش ۲۴٫

۱۰٫ بحارالانوار، ج ۵۲، ص ص۲۰۷٫

۱۱٫ معجم احادیث امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه الشریف، ج۳، ص۲۱٫

تاریخ : ۲۹ آذر ۱۳۹۰

بدون دیدگاه

…

شاید برای شما هم سوال شده باشد که صهیونیست و یهودیت چه تفاوت هایی با هم دارند؟؟ ما در اینجا سری پرسش و پاسخ هایی را در قالب یه فایل PDF فراهم کرده ایم که توسط انجمن نتوری کارتا اینترنشنال(اتحاد جهانی یهودیان ضد صهیونیست) به آنها پاسخ داده شده است.توصیه میکنم این فایل PDF را حتما دانلود کنید

تاریخ : ۱۴ آبان ۱۳۹۰

۱۳ دیدگاه